Grote kerk Meppel

Je staat hier bij de Grote of Mariakerk – door de meeste mensen gewoon de Grote Kerk genoemd. Kijk eens omhoog. Kerk en toren staan hier al meer dan 600 jaar en vormen al eeuwen het hart van de stad.

De bouw begon in 1423. Stap voor stap groeide de kerk uit tot het indrukwekkende gebouw dat je nu ziet. Rond 1504 waren de laatste altaren geplaatst en was de kerk compleet.

In de eeuwen daarna speelde deze plek een grote rol in het dagelijks leven. Mensen kwamen hier niet alleen voor kerkdiensten, maar ook om begraven te worden. Vooral welgestelde inwoners kregen een plek ín de kerk. In 1775 werd het zelfs zo druk dat de kerk moest worden vergroot om ruimte te maken voor al die graven. Lang duurde dat niet, want een paar jaar later verbood Napoleon het begraven in kerken.

De kerk heeft ook onrustige tijden gekend. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog verbleven hier troepen van Prins Maurits. Dat ging er hard aan toe, en het gebouw raakte flink beschadigd.

Kijk nog eens naar de toren. Daar, op de duivenzolder, staat een bijzonder object: een oud weefgetouw uit 1776. Een stille herinnering aan het weverijverleden van Meppel.

Rond diezelfde toren gaat ook een mooi verhaal rond. Op een zwoele zomeravond dachten mensen dat de toren in brand stond. De brandweer werd erbij gehaald, maar wat bleek? Geen vuur – het was een enorme zwerm muggen die rond de toren danste in het avondlicht. Sindsdien hebben de inwoners van Meppel hun bijnaam: Meppeler Muggen.

Kijk ook eens om je heen op het plein. Dit is al eeuwenlang een levendige plek. Al zo’n 500 jaar wordt hier elke donderdag markt gehouden. Stel je de drukte eens voor: kramen vol goederen, handelaren die roepen, mensen die elkaar ontmoeten.

Vroeger zag het plein er trouwens heel anders uit. Dwars over deze plek liep ooit een gracht: het Kerkhofsdiep. Waar je nu loopt, stroomde toen water langs de kerk.