Wim Dooren - expositie Naajmasjine; PuurinDiever

Wim Dooren (1953) begon op z’n dertiende te fotograferen.
Gestimuleerd door zijn leraar handenarbeid richtte hij thuis een eigen fotolab in en ontwikkelde
voortaan de (zwart/wit-)foto’s zèlf. Enkele jaren later maakte hij als freelancer sportfoto's voor de
Meppeler Courant in de regio rond Dwingeloo en Diever.
In die tijd exposeerde hij met fotografiek; abstracte voorstellingen in hoog-contrast zwart-wit,
vanaf bewerkte fotonegatieven – 'kunst uit de doka'.
Nadien is zijn aandacht steeds meer verschoven naar studiofotografie; de beheersing van het
(flits)licht. In 2011 werd aan de Kosterstraat te Diever de tuinschuur veranderd in een compleet
ingerichte fotostudio. Modellen-portfolio’s, meer en minder formele portretten, product- en
andere stillevenfoto’s worden hier gemaakt.
Wim fotografeert deels voor commerciële opdrachten van bedrijven en personen, anderdeels voor
zijn vrije portefeuille, waarvan hier een voorbeeld te zien is.
In Ruinen, Vledder en Dwingeloo exposeerde hij de portrettenreeksen:
 ‘Rood!’ (een natural red ),
 ‘Blacks as well’ (zwart geschminkte modellen in een zwart houten frame voor een zwarte
achtergrond)
en
 ‘Anders wit’, een ironisch experiment met de beeldtaal van commerciële lingeriefotografie.
Tijdens het open-atelier-weekend Talentvol Diever 1918 liet hij o.m. een aantal grote drieluiken
zien, waarop maatschappijkritische beelden; 'statements' over o.m. vervuilend plastic en boze
toetsenridders op social media.
Als fotograaf is Wim doende met zijn ‘tweede beroep’.
Nadat hij in 1974 zijn onderwijzersopleiding had afgerond en daarna krap vijf jaar lesgaf, zat hij
vervolgens zelf weer in de collegebanken voor een studie Onderwijskunde. Daarop volgde een
loopbaan in bestuursadvisering, interim-management en coaching in de onderwijssector. Politiekbestuurlijk
was hij actief als raadslid en wethouder in de voormalige gemeente Diever en als
fractievoorzitter in de eerste jaren van de nieuwe fusiegemeente Westerveld.
Sinds zijn ‘vroegpensionering’ is dat tweede beroep, de fotografie, een belangrijke levensvervulling
geworden, evenwel zonder de bedoeling om het in heus werken te laten ontaarden.
De combinatie van bevoegd onderwijzer met gepokt en gemazeld fotograaf, maakt dat hij zo nu en
dan op verzoek ook fotocursussen geeft. Dat kan variëren van één-op-één lesgeven of aan een heel
klein groepje in de huiskamer, tot aan een daadwerkelijk klasje van zo’n 15 personen.
Het hier getoonde werk (De Singernaaimasjien) verbindt de expressionistische poëzie van Paul van
Ostaijen met studio-opnames van een antieke Singer.